झोपेचं सोंग...

झोपेचं सोंग घेणाऱ्याना उठवणं  कठीण  असतं
जसं झोपी गेलेल्यांना  उठवणं खुप सोपं असतं
आता आम्हाला कसं माहित असणार की,
तो  खरोखरच झोपलाय,
की झोपेचं सोंग घेउन पडलायं
याला उठवणार  तरी कोण
कारण उठवणाराचं  दिला आहे परवाना
तरी  पण तो काही  झोपत नाहीं
काही कामकाज  पण करत  नाहीं
त्याला फ़क्त पाहिजे  झोपेचाच  बहाणा
परवाना देणारा खुपच व्याकुळ आहे
तळमळतो, कळवळतो
पाच  वर्षा नंतर तो सोंग मोडून उठतो
पुन्हा दारात येउन माथा टेकतो
आपलं हे असचं हिच लोकं पुन्हा परवाना देणार
आणि आपल हेच सरकार पुन्हा सोंग घेणार
पुन्हा तेच झोपेचं सोंग घेणार, असचं होणार 
आता याला कोण उठवणार? कसं  उठवणार?

जीवनगाणे

जीवनाचे असे हे गाणे
झाले आता फार जुणे 


जगण्यासाठी करावी धडपड
कधी खाली तर कधी वरचढ़.
जीवन हे असे कोण जाने
जीवनाचे असे हे  गाणे 


कधी मरता मरता जगतो
कधी जगता जगता मरतो
जसे उडवीले एक नाणे 
जीवनाचे असे हे गाणे 

जीवन झुल्यात झुलवतो

खाली तर कधी वर जातो

कधी अधिक तर कधी उणे 

जीवनाचे असे हे गाने

क्षण कधी मोजतो दुःखाचे

विसरतो ते क्षण सुखाचे

सुख कमी जसे चार आने

जीवनाचे असे हे गाणे 

अता  वारं  ही  शांत  झालं

असं   हे  जीवनाचं   अंत  झालं

संपले  शारीर  असे  हे   जुणे 
जीवनाचे असे हे गाणे 

जीवनाचे मडके....

मातीत "जीवन" ओतून चिखल तुडवतो.
चाकावर  चिखल थोपुन  मडके घडवतो.

जीवनाच्या चाकावरती फिरता फिरता,
क्षण कधी  हसवतो नी कधी  रडवतो.

चाकावर सोनेरी क्षण मोजतो कधी,
सुवर्ण दागीन्यात जसे मोती जडवतो.

मनाशीच बोलतो,  लपंडाव खेळतो,
चाकालाही  का  कुठे तरी अडवतो.

मडके घेउन फिरतो चितेभोवती,
काम झाले की जमिनीवर बडवतो.

अता चुर झाले जीवनाचे मडके, 
पुन्हा तेच चुरा मातीत  सडवतो.

"जीवन" ओतून पुन्हा चाकावर चढवतो,     
गरागर  फिरवून पुन्हा मडके घडवतो.

मुंबई नगरी आपली...

अशी ही  मुंबई  नगरी आपली
जरा माणसाच्या गर्दीने  तापली

बसणारे  थांबुन राहतात
चालणारे धावत सुटतात
शेवटी ही  माणसावरच  टपली

लोकल मध्ये सारेच कोंबतात
काहीजन झोपेतच थांबतात 
इथे माणसानेच "माणसे" मापलीं

इथे वडापाव आहे खायला
सोबत पाणी आहे प्यायला
झोपून पूरी फुटपाथच  व्यापली

इथे जे लोकं राहतात
जगता जगताच मरतात,
माथी   घेउन जगण्याची टोपली


मुंबईची रक्तवाहिनी भरली खचून.
इथे लोकं भरतात सारे  ठेचुन.
रक्तविकाराच्या भीतीने "ही" चोपली.
अशी ही मुंबई नगरी आपली.               

मी नि तू..

मी काय नि तू काय,

दोघे पण एकच हाय.

दोघही राहतो, नि खातो.

तू पीत नाही, नि मी पितो.
करणार तरी काय ?
मी काय नि तू काय.

मी सगळ काम करतो,

दिस रात मरतो. 
माझ हे असाच हाय.
मी काय नि तू काय.

तू कामच करत नाही,

सांगतो भलताच काही.

मी हेच सांगनार  हाय.
मी काय नि तू काय. 

तू जवा हसतो,
मी  नक्की  फसतो.
मी करू तरी काय?
मी काय नि तू काय.

महागाईचं जातं...

महागाईच्या 'जात्यात' लोक भरडतात
महागाई कमी करा, कमी करा ओरडतात

पाऊस  नाहीं,पिक नाही कोरडं पडल रानं
जेवणार तरी काय, त्याचही विसरल भान
भूके पोटी लेकुरे ही चिरमुड़तात
महागाई कमी करा, कमी करा ओरडतात

'सुपात' राहून येतात, मतं मागायला
आता महागाई कमी करणार सांगायला
त्यांना कुठे दिसते, लोक चिरडतातं
महागाई कमी करा, कमी करा ओरडतात

तीच भाषा, तेच बोल, लोकाना ऐकवतात
जगण्यासाठी नवी आशा दाखवतात
मतं मागण्यासाठी  पाया पडतात
महागाई कमी करा, कमी करा ओरडतात

असं राजकारण कधीही पाहिल नव्हत
आता मनापासून वाटतं, की तेच खर होतं
की 'सुपातले' हसतात, 'जात्यातले' रडतात
महागाई कमी करा,पुन्हा 'नेतेच' ओरडातात

समाजाची दोरी.

असंख्य धाग्यांनी बनलेली हि समाजाची दोरी.
त्यातील एक धागा जो दर्श्वितो बेरोजगारी .
एक धागा जो दार्श्वितो नेत्याची रीश्वतखोरी,
आणि काळाबाजारी. ,
त्यात एकाच धागा असा आहे,
जो दर्श्वितो इमानदारी.
तोडुन टाकावी हि दोरी.
एकदा वाटते जाळून टाकावी हि दोरी.
उकलून टाकावी हि दोरी.
तोडायाला गेलो तर आठवते आपलिच लाचारी.
जाळायला गेलो तर आठवतो तो एकच धागा.
जो दर्शवितो  ईमानदारी
उकलने तर होतच नाही फार फार गच्च
आहे हि समाजाची दोरी, फार फार गच्च
आहे हि समाजाची दोरी.