Wednesday, December 30, 2009

जीवनाचे मडके....

मातीत "जीवन" ओतून चिखल तुडवतो.
चाकावर  चिखल थोपुन  मडके घडवतो.


जीवनाच्या चाकावरती फिरता फिरता,
क्षण कधी  हसवतो नी कधी  रडवतो.


चाकावर सोनेरी क्षण मोजतो कधी,
सुवर्ण दागीन्यात जसे मोती जडवतो.


मनाशीच बोलतो,  लपंडाव खेळतो,
चाकालाही  का  कुठे तरी अडवतो.

मडके घेउन फिरतो चितेभोवती,
काम झाले की जमिनीवर बडवतो.

आता चुर झाले जीवनाचे मडके, 
पुन्हा तेच चुरा मातीत  सडवतो.

"जीवन" ओतून पुन्हा चाकावर चढवतो,     
गरागर  फिरवून पुन्हा मडके घडवतो.

Wednesday, December 23, 2009

मुंबई नगरी आपली...

अशी ही  मुंबई  नगरी आपली
जरा माणसाच्या गर्दीने  तापली


बसणारे  थांबुन राहतात
चालणारे धावत सुटतात
शेवटी ही  माणसावरच  टपली


लोकल मध्ये सारेच कोंबतात
काहीजन झोपेतच थांबतात 
इथे माणसानेच "माणसे" मापलीं


इथे वडापाव आहे खायला
सोबत पाणी आहे प्यायला
झोपून पूरी फुटपाथच  व्यापली


इथे जे लोकं राहतात
जगता जगताच मरतात,
माथी   घेउन जगण्याची टोपली


मुंबईची रक्तवाहिनी भरली खचून.
इथे लोकं भरतात सारे  ठेचुन.
रक्तविकाराच्या भीतीने "ही" चोपली.
अशी ही मुंबई नगरी आपली.               

Saturday, December 5, 2009

मी नि तू..

मी काय नि तू काय,
दोघे पण एकच हाय.
दोघही राहतो, नि खातो.
तू पीत नाही, नि मी पितो.
करणार तरी काय ?
मी काय नि तू काय.

मी सगळ काम करतो,
दिस रात मरतो. 
माझ हे असाच हाय.
मी काय नि तू काय.

तू कामच करत नाही,
सांगतो भलताच काही.
मी हेच सांगनार  हाय.
मी काय नि तू काय. 

तू जवा हसतो,
मी  नक्की  फसतो.
मी करू तरी काय?
मी काय नि तू काय.